Hier komen geen treinen voor Rome

Seizoen: 
1967-1968

Deze tweede uitgave van ons nieuw initiatief heeft werkelijk de eerste en daarbij alle verwachtingen overtroffen. Ons Malpertuus-klein was werkelijk te klein om alle belangstellenden p een behoorlijke manier te herbergen. En dat steekt ons gelukkig een klein hart onder de nog kleinere riem om te blijven voortwerken want wij zijn aardig op weg om, net zoals destijds voor Fantasia, een eigen en select kamerpubliek te veroveren. Daarom dank aan alle propagandisten.

Dank ook aan Dirk Jordens en zijn fameus trio die ongetwijfeld gezorgd hebben voor een aangename en fijne afwisseling en die, gesterkt door het overdonderd applaus, wel gestimuleerd zullen zijn om verder te werken. Alleszins nog heel, heel veel succes.

Dank ook aan Mimi Poot, Herman Azijn en Oktaaf Duerinckx om de mooie vertolking en vooral om het feit dat zij er voor gezorgd hebben dat er toch één van de twee aangekondigde eenakters, zij het dan met een andere bezetting, uit het slop is geraakt.

Dank ook aan regisseur Jos Coeckelberghs, niet alleen voor het bereikte resultaat maar vooral voor dat vele werk dat hij heeft gepresteerd: regie, sonorisatie, decor. Hij heeft werkelijk het gevleugelde woord als ik mag voetbal spelen, zal ik ook zelf mijn schoenen blinken tot werkelijkheid bracht. Jos had zijn regie-kwaliteiten al lang in Fantasia geëxposeerd maar na deze opvoering kunnen wij niets anders dan zeggen: geef die man gerust krediet.

Dank aan Raf Vandevelde voor zijn subliem decorontwerp en aan Willy Gemoets die op dit ogenblik in een vruchtbare periode verkeert en voor geen enkele opdracht of karwei terugdeinst.

Tienmaal dank en proficiat tenslotte aan Luk Reynaert die man die ons maar blijft verbazen door de manier waarop hij met zijn talenten woekert en die er niet voor terugschrikt zijn vaardige tekenstift te ruilen voor trektang en hamer. 

Heel deze ploeg verdient alle lof voor de fijne opvoering van Hier komen geen treinen voor Rome, een poëtische eenakter van Paul Berkenman, die evolueerde van een goedkoop Courts-Mahler-stationsrommetje naar een ingehouden sfeerstukje waarbij zelfs de zelfmoord uiteindelijk te verrechtvaardigen was en die, indien er een bisnummer was geweest, ook de hardnekkigste pessimisten en critici zou hebben vermurwd.

Speeldata: 

Vrijdag 15 december 1967.
De voorstelling start om 20u.

Locatie: 
Teater in M-klein, Minderbroederstraat

Actieve leden