Breathing corpses

Seizoen: 
2012-2013

Thriller en zwarte komedie in één.
Een scherp neergezet modern drama over stukgelopen communicatie tussen mensen, over doden en wat de dood met de overlevenden doet. Serieuze zaken in de vorm van een toneelthriller. Eerst dat dienstmeisje in een hotel dat het bed wil opmaken in één van de kamers en daar een dode vindt (de tweede nota bene in haar carrière). Dan de beheerder van een opslagdepot (zo’n ‘self storage’-instelling) die daar een lijk-in-ontbinding vindt in een grote kartonnen doos op de stelling B16. En tenslotte de overspannen zakenvrouw die het dode lichaam van een jonge vrouw heeft gevonden in een park en helemaal uit haar bol gaat van de vragen die de politie stelt.

Dramatis Personae: 

auteur: Laura Wade

regisseur: Jonas Van Thielen
regie-assistentie: Joke Claes

cast: Noortje Baselet, Erwin Demuynck, Nele Devillé, Roeland De Swert, Elisabeth Raes, Yves Vandegoor en Jo Verhenneman

productieleiding: Katrien Devillé en Joren Monnens
techniek: Joren Monnens

foto's: Joren Monnens

 

Het programmaboekje van Breathing Corpses kan je hier online bekijken.

 
Speeldata: 

18, 19, 24, 25, 26, 27, 29 en 31 januari en 1 en 2 februari 2013.
De voorstellingen starten steeds om 20u. De matinéevoorstelling van 27 januari start om 15u.

Locatie: 
Reynaert Theater Malpertuus in de Redingenstraat

 

Euripidesprijs

Breathing corpses werd genomineerd voor de Euripidesprijs, de jaarlijkse Leuvense amateurtoneelprijs voor beste productie. Hieronder kan u het verslag lezen.

De tweede nominatie gaat naar Breating corpses van Laura Wade bij de Reynaertghesellen in een regie van Jonas Van Thielen. Is dit stuk een thriller? Een drama? Een komedie met twee moorden en een zelfmoord? Gaat het over doden? Of over levenden? Of over levende lijken? Maar zijn de levenden vaak niet net zo levenloos als de doden? Vele vragen die door ieder individu anders zullen worden beantwoord. Ook bij de jury leverde dit stof tot discussie.

Waar we het echter roerend over eens waren is de grote verdienste van de regisseur. Met een geur van hout en karton en een aangenaam Knocking on heaven’s door schiep hij meteen de juiste sfeer. Na een paar minuten opwarming denderde een niet te stoppen trein van emoties, spanning, angst, verrassing en een beetje betoverende absurditeit het toneel in. De onheilspellende overgangen waren toneelstukjes op zichzelf en dreigden telkens opnieuw met het op komst zijnde intrigerende vervolg.

De acteurprestaties waren van een goed niveau met een speciale vermelding voor Erwin Demuynck. Hij was meelijwekkend, paniekerig, dom, getraumatiseerd en daarenboven ook nog grappig. Een combinatie die zeer zeldzaam is.
Technisch zagen we een prima productie met uiteraard het decor van kartonnen dozen: verrassend en flexibel tegelijk.

Dankzij Jonas Van Thielen werd van een niet zo evident stuk een intrigerende productie gemaakt. Een regisseur waarmee men Ten Oorlog kan trekken.

Actieve leden